• روزنوشت,  شعر و سفر

    شعر و سفر ۶

    سعدی فقط در غزلیاتش به مضمون سفر نپرداخته است؛ هر بخشی از دیوان او را که می‌گشاییم، روح سفر را می‌توان در اشعارش دید. در پنج مطلب قبلی که با عنوان «شعر و سفر» منتشر کرده‌ام، پنج غزل از این شاعر دوست داشتنیِ تکرار نشدنی را مرور کردم. این بار اما به سراغ بخش «ملحقات و مفردات» دیوان او رفته‌ام که شعر بی‌نظیری از اشعار دربردارنده مضمون سفر او را پیش‌کش کنم. شعری که سفر اجباری (بدون اختیار) سعدی از دیار حبیب را به قیامت تشبیه می‌کند…

  • دل نوشته ها,  روزنوشت

    شعر و سفر ۵

    نمی‌شود که اردیبهشت بیاید و از شعر و از سعدی سخن گفته نشود. انگار شعر پیوندی اساسی با اردیبهشت دارد و اردیبهشت عهدی ابدی با سعدی. دیروز با یکی از سعدی‌دوستان گپ می‌زدم، نکته‌ای به ذهنم رسید که او هم تایید کرد. گفتم شعرهای شاعران دیگر را که می‌خوانی، باید در دیوان‌های‌شان دنبال شعرهایی بگردی که قوی‌تر از سایر اشعارشان است. آنها مثل نوازنده‌ای هستند که بعضی از ملودی‌های‌شان را بسیار خوب می‌نوازند و بعضی را چندان خوب نمی‌زنند. اما سعدی و اندک شاعران دیگری نظیر حافظ، مثل رهبر ارکستر هستند. شروع که می‌کنند، خاطرت جمع است که تا انتها قرار است یک شاهکار بشنوی، کوکِ کوک… و اما از سری…

  • روزنوشت,  شعر و سفر

    شعر و سفر ۴

    «آفتاب تموز» انگار اقامتش را در اَمُرداد هم تمدید کرده است و همچنان خودنمایی می‌کند. با آنکه چند روزی است «چله بزرگ» تمام شده و به نیمه‌های «چله خُرد» رسیده‌ایم، آفتاب اما همچنان تموز وار می‌تابد! اسم تموز که می‌آید، ناخودآگاه سعدی و مصرع معروفش به لایه اول ذهن می‌آید که «عمر برف است و آفتاب تموز…»! چه می‌شود کرد؛ سعدی است و هر بار به بهانه‌ای ما را با خودش همراه می‌کند. گاهی به بهانه اردیبهشت و بهار، گاهی به بهانه تموز و تابستان و البته همواره به بهانه شعر و سفر…

  • اطلاع رسانی,  روزنوشت

    سعدی در ونکوور

    سعدی و سفر با هم ارتباطی ناگسستنی دارند. سعدی تا زنده بود، بسیار سفر کرد. او قریب 40 سال (کمی بیشتر یا کمتر) از عمرش را در سفر گذراند و تلاش کرد که به قول خودش پخته شود.

  • روزنوشت,  گردشگری

    و اما اردیبهشت…

    “اَشَه وَهیشتَه” از روز سی و دوم سال شروع می‌شود و تا روز شصت و دوم ادامه می‌یابد. بهار اوج هنرنمایی‌اش را برای همین روزها کنار گذاشته و هوا، لطیف‌ترین حالتش را به این روزها بخشیده است. به نظرم جدا از اینها، ماهی که در آن سعدی و خیام و شکسپیر به دنیا آمده‌اند، ماه خاصی است و نباید از کنار این اتفاق به سادگی گذشت! سعدی و سفر روز اول اردیبهشت به نام سعدی است! یعنی شروع بهاری‌ترین ماه سال، به نام مردی است که به دلایل مختلف از خاص‌ترین و منحصر بفردترین شخصیت‌های ادبی و البته گردشگری ایران است. سعدی دو بار شیراز را به عزم سفر ترک…